รุทอนพาผมเดินตัดตรงไปยังส่วนท้ายของห้องโถงใหญ่ แล้วจึงเดินขึ้นบันไดไปยังชั้นสอง การจัดวางผังของที่นี่มีลักษณะเป็นเหมือนขั้นบันไดลดหลั่นกันไปตามไหล่เขา ไม่มีพื้นที่ใดซ้อนทับกัน ในส่วนที่สองนี้มีห้องเล็กๆ เป็นร้อยห้องเรียงรายล้อมรอบเป็นรูปสี่เหลี่ยมจตุรัส ตรงกลางของพื้นที่นี้มีสวนที่ดูร่มรื่นน่าอยู่ ทุกอย่างดูสวยสดงดงาม มีต้นไม้ ดอกไม้ บ่อน้ำ น้ำพุ และปลาหลากสีสัน

“ส่วนนี้แหละครับที่พวกเราใช้เป็นโรงเรียน เด็กๆ จะต้องอาศัยอยู่ที่นี่ 9 ปีเต็ม”

“และห้องต่างๆ ที่อยู่รอบๆ นี้ก็คือที่พักของพวกเขา” รุทอนอธิบาย

ถึงแม้ว่าพื้นที่แห่งนี้จะดูเงียบเหงาไม่มีใครอยู่เลยก็ตาม แต่มันก็ดูสะอาดเรียบร้อยเหมือนมีคนดูแลเป็นอย่างดี ต้นไม้ทุกต้น ดอกไม้ทุกดอกยังดูสดใสราวกับเพิ่งมีคนเอาน้ำมาปะพรม

“ดูเงียบจังเลยนะครับ” ผมแสดงความรู้สึกหลังจากที่มองไปยังห้องต่างๆ ที่ปิดไว้

“เมื่อก่อนคงเคยมีเด็กนักเรียนมาอยู่กันมากทีเดียวเลยนะครับ สังเกตจากจำนวนห้องที่ล้อมรอบพื้นที่นี้อยู่”

“ใช่ เด็กนักเรียนคนสุดท้ายที่เคยมาเรียนที่นี่คือ…” เขาหยุดพูด

“ผมให้คุณเดาดีกว่าว่า เขาคือใคร” เขาพูดพร้อมกับยิ้มที่มุมปากเล็กๆ

“ผมไม่รู้หรอกครับ” ผมตอบทันที

“คุณรู้จักเขาดี” เขาย้ำ

“อย่าบอกนะครับว่าคือ โคฮารุ” ผมเดา

“ถูกต้องแล้ว นั่นคือนักเรียนคนสุดท้าย หลังจากนั้นก็ยังไม่มีใครอีกเลย”

“คุณรู้ไหมว่า เรื่องราวของคุณและโคฮารุจะต้องถูกจารึกไว้ในหน้าประวัติศาสตร์โลกของผมในฐานะที่เป็นสถิติใหม่” เขาพูดด้วยสีหน้าตื่นเต้น

“สถิติอะไรหรือครับ”

“สถิติเกี่ยวกับการกำเนิดรูปธรรมใหม่ขึ้นมาบนโลกใบนี้จากพ่อแม่ที่มาจากดาวโลกไกอาโดยตรงแบบคุณถึงสองรุ่นต่อเนื่องกัน” เขาอธิบาย

“อย่างไรนะครับ” ผมถาม

“ก็โคฮารุเกิดจากพ่อที่มาจากดาวโลกไกอาด้วยวิธีพิเศษคือผ่านเข้ามาทางประตูระหว่างดาว ไม่ใช่การมาเกิดด้วยวิธีปรกติ”

“และเด็กที่กำลังจะมาเกิดกับโคฮารุก็เกิดจากพ่อที่มาจากดาวโลกไกอาด้วยวิธีพิเศษเหมือนกันก็คือ “คุณ” ซึ่งในกรณีที่เป็นสองรุ่นต่อเนื่องกันแบบนี้ยังไม่เคยมีมาก่อน”

“คุณรู้เรื่องนี้ด้วยหรือครับ อ้อ!! ผมลืมไป” ผมนึกขึ้นมาได้ว่าเขามีพลังจิตขั้นสูง

“ฉันนั้นรู้ตั้งแต่วินาทีแรกของการปฏิสนธิด้วยซ้ำ”

“แสดงว่าคุณรู้ว่า เอ่อ..ช่างเถอะๆ” ผมหยุดพูดอีก เพราะกำลังคิดว่าเขาสามารถเห็นทุกสิ่งที่ผมทำกับโคฮารุตลอดสองสามวันที่ผ่านมาด้วยหรือเปล่า

“ผมไม่รู้หรือเห็นในทุกๆ เรื่องหรอกนะครับ ถ้าผมต้องเห็นภาพของทุกคนบนโลกปรากฏอยู่ต่อหน้าตลอดเวลา สมองของผมคงจะระเบิดแน่” เขาตอบเพราะรู้ความคิดผม

“ผมขอแสดงความยินดีด้วยนะครับที่คุณจะได้เป็นผู้ให้กำเนิดรูปธรรมมนุษย์บนดาวโลกทึงร่าในอนาคตอันใกล้นี้ ซึ่งนับว่าเป็นเรื่องที่น่ายินดีอย่างยิ่งในช่วงเวลาแห่งความวิกฤตนี้”

“ขอบคุณมากครับ” ผมตอบ

จากนั้นเราก็เดินต่อขึ้นไปยังชั้นที่สาม ซึ่งเป็นส่วนที่มีลักษณะเป็นอาคารที่พักอาศัย เป็นตึกสูงดูแล้วน่าจะไม่ต่ำกว่า 10 ชั้น

ทั้งหมดประกอบขึ้นจากหินก้อนใหญ่ๆ เรียงซ้อนกันเช่นเคย มันทำให้ผมนึกถึงรูปแบบการจัดวางหินของสถาปัตยกรรมโบราณอย่างปิรามิด ถึงแม้ว่าแต่ละก้อนจะมีขนาดและรูปร่างไม่เท่ากัน แต่ช่องว่างระหว่างหินแต่ละก้อนนั้นกลับแนบชิดกันมากเสียจนแม้แต่กระดาษแผ่นบางๆ ยังสอดเข้าไปไม่ได้

“ส่วนนี้เป็นห้องพักสำหรับแขกผู้มาเยือน ประกอบไปด้วยห้องนอนชั้นละ 120 ห้อง มีทั้งหมด 12 ชั้น และห้องนอนสำหรับช่างเทคนิคที่ประจำการอยู่ที่นี่อีก 2 ชั้น ชั้นละ 120 ห้องเช่นกัน อาคารนี้จึงมีความสูงทั้งสิ้น 14 ชั้น มีห้องทั้งหมด 1,680 ห้อง ถ้ามีคนมาพักพร้อมกันห้องละ 2 คนก็จะรองรับแขกได้ทั้งสิ้น 3,360 คน แต่ที่จริงสามารถพักได้เกินห้องละ 2 คน”

“มันใหญ่มากเลยนะครับ แล้วเคยมีการใช้งานครบตามจำนวนไหมครับ” ผมถาม

“เคยสิ บ่อยด้วย เพราะที่นี่เปรียบเสมือนเป็นศูนย์การประชุม และก็มีประตูทางเชื่อมระหว่างดาวอยู่ที่เมืองนี้มากถึง 78 ประตู ที่นี่จึงเป็นเหมือนจุดนัดพบระหว่างทางของผู้ที่จะไปยังดาวโลกไกอา”

“รวมทั้งประตูทางเชื่อมที่ผมเข้ามาด้วยใช่ไหมครับ” ผมถาม

“ไม่ใช่ครับ ประตูที่คุณเข้ามานั้นที่จริงมันไม่ได้อยู่ในรายชื่อทั้งหมด 360 ประตูหรอก มันเป็นเพียงประตูผลพลอยได้ที่อยู่ด้านตรงข้ามกับประตูทางเชื่อมหลักหมายเลข 4 เท่านั้น”

“หมายความว่าอย่างไรครับ ผมไม่เข้าใจ”

“หมายความว่าประตูที่แท้จริงจะเป็นอีกฟากหนึ่งที่มีปิรามิดตั้งอยู่ จุดที่คุณเข้ามานั้นจะเป็นฝั่งตรงข้ามกัน ถ้าเราลากเส้นตัดผ่านแกนกลางของโลก เวลาที่ประตูหลักเปิดออก พิกัดฝั่งตรงข้ามก็จะมีสภาวะแบบเดียวกัน พวกเราจึงไปทำสัญลักษณ์ให้เป็นที่สังเกตง่ายๆ เอาไว้”

“ดังนั้นทั่วโลกของคุณถึงแม้จะได้ชื่อว่ามีประตูทางเชื่อม 360 ประตู แต่ก็จะมีประตูรองพวกนี้อยู่อีก 360 ประตูด้วยเสมอ ถ้ารวมกันทั้งหมดก็จะได้ 720 ประตู”

“โอ้! ซับซ้อนจังเลยนะครับ”

“ที่จริงมันยังมีอีกนะครับ ในบรรดาประตูทั้งหมด 360 ประตู มีเพียงประตูเดียวที่ไม่ได้เกิดขึ้นจากน้ำมือของพวกเรา คือจะบอกว่าเป็นประตูที่เกิดตามธรรมชาติก็ไม่ใช่เพราะมันถูกกำหนดสร้างโดยพระผู้สร้าง จะบอกว่ามันถูกสร้างขึ้นก็ไม่ใช่เพราะมันก็ปรากฏอยู่ก่อนแล้วตั้งแต่สร้างโลกใบนี้ขึ้นมา แล้วประตูนี้ถือว่าเป็นประตูแรกที่เราใช้กันก่อนที่จะสร้างเพิ่มขึ้นมาในภายหลัง”

“ทำไมต้องสร้างเพิ่ม ทำไมต้อง…” ผมกำลังจะถามต่อ

“เดี๋ยวผมจะอธิบายเรื่องราวทั้งหมดให้ฟังนะครับ”

“คืนนี้คุณจะได้นอนที่ชั้น 14 ซึ่งเป็นชั้นสูงสุดนี้นะครับ” เขาพูดทิ้งท้ายก่อนที่จะเดินนำหน้าต่อไป