๒๗.ปัจจัยและทัศนคติ

“ฮ่าๆๆ นี่ไงที่ฉันชอบที่นี่ ที่นี่ไม่มีโจร ไม่มีคนคิดไม่ดี ไม่มีใครขาดแคลนอะไร ไม่มีใครต้องการจะเอาอะไรจากใครหากเจ้าของไม่ยินยอม ในทางกลับกัน ทุกคนที่นี่ยินดีที่จะให้ เพราะพวกเขามีมันอย่างเหลือเฟือ”

“เอ่อ…แล้วถ้ามีคนคิดจะทำมิดีมิร้ายกับลูกสาวของคุณ คุณจะทำอย่างไรครับ” ผมถาม

“ความคิดแบบที่โลกเก่าของเราคือ การคิดบนพื้นฐานของความกลัว เพราะมีความกลัวจึงทำให้เกิดระบบการป้องกัน พอเรายิ่งป้องกันมันยิ่งเกิดความต้องการ มันเป็นกลไกที่โลกของเราเป็นอยู่ แต่สำหรับที่นี่ ทุกคนไม่ได้มีความคิดที่อยู่บนพื้นฐานของความกลัว ถ้าพวกเขาไม่ได้กลัวว่าเขาจะขาดแคลน เขาก็จะไม่คิดอยากได้อะไรของใคร”

“ส่วนในกรณีที่เธอถามฉันว่า ถ้าเกิดมีคนคิดจะทำมิดีมิร้ายกับลูกสาวฉัน ตรงนี้มันมีอยู่สองเรื่องที่ทำให้เกิดเป็นรูปแบบการดำเนินชีวิตของคนที่นี่ คือ 1.) ความเป็นไปแบบที่สังคมนี้มีปัจจัยแบบนี้ กับ 2.) ความเป็นไปแบบที่สังคมนี้มีทัศนคติแบบนี้” โยชิดะเริ่มพูดอะไรที่ผมฟังไม่รู้เรื่อง

“อะไรนะครับ! ฟังยากจัง”

“ใจเย็นๆ ฉันกำลังจะอธิบายให้เธอฟัง” เขาพูด

“ข้อแรกคือ ความเป็นไปแบบที่สังคมนี้มีปัจจัยแบบนี้ หมายความว่าเพราะสังคมนี้มีปัจจัยที่พอเพียง เพราะทุกคนไม่มีความรู้สึกขาดแคลน แถมทุกคนยังไม่มีความรู้สึกหวงแหน เขาจึงพร้อมที่จะให้ทุกสิ่งที่ตัวเองมีอยู่ แม้กระทั่งเรื่องเซ็กส์ด้วย”

“เอ่อ..” ผมทำท่าจะถาม

“เดี๋ยวก่อนนะ เธออย่าเพิ่งถามอะไร ฉันรู้ว่าเธอกำลังมีความคิดขัดแย้งเกิดขึ้น” โยชิดะขัดจังหวะการพูดของผม

“เรื่องเซ็กส์นี้เป็นเรื่องที่ซับซ้อน ฉันเข้าใจเธอดี เพราะฉันก็เคยอยู่บนโลกเดียวกับเธอมาก่อน ด้วยความที่โลกของเรามองว่า เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ต้องปกปิด เป็นเรื่องน่าอาย เป็นเรื่องบัดสี เป็นต้น เรื่องเหล่านี้เลยถูกเก็บเป็นความลับสุดยอดของแต่ละคน ทั้งที่ทุกคนก็มีมันและปรารถนามันอยู่ ซึ่งตรงนี้เองที่เป็นความแตกต่างเกี่ยวกับทัศนคติของคนที่นี่”

“เด็กๆ ที่นี่จะได้รับการศึกษาเรื่องนี้อย่างตรงไปตรงมาตามที่มันเป็นจริง เช่น ความปรารถนาที่จะมีเพศสัมพันธ์นั้นคือกลไกที่กระตุ้นให้เราทุกคนมีการสร้างสรรค์เมล็ดพันธุ์แห่งชีวิตให้สืบทอดจากรุ่นสู่รุ่น ดังนั้นความงามในเรือนร่างของหญิงสาวและชายหนุ่มคือเครื่องมือสร้างแรงจูงใจสำหรับกิจกรรมเหล่านี้ เด็กๆ ไม่ได้ถูกสอนให้อายกับเรือนร่างของเขา ในทางกลับกัน เขากลับภาคภูมิใจในความงามของพวกเขา เหมือนคนในสังคมของเราที่ภูมิใจกับการได้ใส่เสื้อผ้า รองเท้า หรือกระเป๋าแพงๆ อะไรทำนองนั้น”

“อ๋อๆๆ ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง ผมก็ยังสงสัยอยู่ว่า ทำไมคนที่นี่ถึงได้แก้ผ้าเล่นน้ำต่อหน้าคนแปลกหน้าได้แบบไม่อายกันเลย” ผมเสริมขึ้นทันทีเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งเจอมาวันนี้

“ฉันก็รู้สึกอย่างนั้นเหมือนกันตอนที่มาอยู่ที่นี่ใหม่ๆ ตอนนี้หายสงสัยหรือยัง”

“ครับ” ผมตอบ

“นอกจากคนที่นี่เขาจะไม่อายในเรือนร่างของพวกเขาแล้ว เขายังมีทัศนคติว่า การมีเพศสัมพันธ์เป็นของขวัญที่พระเจ้ามอบให้แก่เขา ในโลกเก่าของเรามีความคิดที่ถูกปลูกฝังลงไปในเด็กๆ รวมทั้งผู้ใหญ่ด้วยว่า ความต้องการในเรื่องเพศจะมีเฉพาะในผู้ชาย ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่า พวกเราไปเอาความคิดแบบนี้มาจากไหน มันเลยกลายเป็นเหตุให้พวกเรามองว่า เมื่อมีกิจกรรมทางเพศ ฝ่ายชายเท่านั้นที่เป็นฝ่ายได้เปรียบ ฝ่ายหญิงเป็นฝ่ายเสียเปรียบ แต่สำหรับที่นี่ ทั้งฝ่ายชายและฝ่ายหญิงต่างมีความปรารถนาเท่าเทียมกัน ดังนั้นจึงไม่เกิดความคิดเรื่องการล่วงละเมิดเกิดขึ้น”

“ด้วยเหตุนี้ มันจึงเกิดเป็นสังคมที่มีส่วนผสมระหว่างปัจจัยที่เอื้ออำนวยและทัศนคติที่พอดี ทุกคนที่นี่ไม่มีทัศนคติเรื่องการเก็บกดความรู้สึกทางเพศ เขาเลยไม่เกิดความรู้สึกพร่ำเพรื่อเหมือนกับคนในสังคมของเรา คนที่นี่เมื่อจะเกิดความรู้สึกเช่นนี้กับใคร ก็จะเกิดเฉพาะกับคนที่มีใจให้กันเท่านั้น พูดง่ายๆ คือคนทั้งสองคนจะต้องมีแรงปรารถนาซึ่งกันและกัน จะไม่มีการขืนใจกันโดยเด็ดขาด ความรื่นรมย์ในกิจกรรมทางเพศจะไม่เกิดขึ้นถ้าอีกฝ่ายหนึ่งไม่ยินดี และถ้าทั้งคู่มีความปรารถนาต่อกันแล้ว ก็เป็นเรื่องที่น่ายินดีมากกว่า เพราะว่าจักรวาลต้องการให้เมล็ดพันธุ์แห่งชีวิตงอกงามไปทั่วแผ่นดินโลกอยู่แล้ว”

“โอ้! พระเจ้า” ผมอุทาน

“ที่เธออุทานนี้ เธอพูดเพราะว่าเธอรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ หรือเพียงแค่..อุทานแบบติดปาก” โยชิดะถาม

“เอ่อๆ…มีอะไรหรือครับ” ผมสงสัย เพราะว่ามีนก็พูดกับผมแบบนี้เหมือนกัน

“ช่างเถอะ เธอคงแค่อุทานเฉยๆ” โยชิดะเหมือนเดาใจได้

“เรากลับมาที่เรื่องงานของฉันกันดีกว่า ครอบครัวของฉันไม่ได้ทำงานแค่เป็นคนดูแลพื้นที่ป่าและทางเดินเท่านั้นนะ” โยชิดะพูดทำนองเหมือนอยากจะอวดการทำงานของเขา

“คุณทำอะไรอีกหรือครับ” ผมถาม

“ฉันผลิตกระดาษ กระดาษที่ศิลปินชั้นนำของเมืองนี้เลือกใช้ล้วนผลิตจากที่นี่ มันเป็นกระดาษที่มีสูตรพิเศษ”

“พรุ่งนี้ฉันจะพาเธอไปดูกระบวนการผลิต เราสามคนพ่อแม่ลูกช่วยกันทำอยู่ในโรงเรือนถัดจากบ้านนี้ไปนิดเดียว”

“น่าสนใจจังครับ” ผมพูด