“เอ่อ…” ผมชำเลืองตาไปหาโคฮารุที่นั่งอยู่ตรงข้ามกับผมเพื่อดูท่าที เธอพยักหน้าเล็กน้อยเหมือนกับบอกว่าเลือกได้เลย

“ขอบคุณมากครับ มันเยอะมากจนเลือกไม่ถูกเลยครับ” ผมพูด

“มีดที่ตั้งบนชั้นทั้งหมดในบ้านนี้เป็นมีดที่ฉันภาคภูมิใจทุกเล่ม” เขาอธิบาย

“ถ้ามันเป็นมีดที่คุณภูมิใจ ผมก็ไม่กล้าเลือกหรอกครับ เพราะมันน่าจะมีความหมายกับคุณ” ผมพูด

“ฉันหมายความว่ามันเป็นมีดที่ฉันกำลังรอเจอกับเจ้าของมันอยู่ มันรู้ว่าเจ้าของมันคือใคร ตอนที่ฉันตีมัน มันได้แสดงภาพเรื่องราวของเจ้าของมันออกมาให้เห็นในทุกๆ ขั้นตอน ในทุกๆ การตีค้อนลงไปบนเหล็ก ฉันแทบจะเห็นหน้าตาเขาเลย ทุกเล่มที่เก็บไว้ที่นี่มักจะมีเรื่องราวที่น่าสนใจ ฉันจึงคัดเก็บไว้เพื่อจะได้รอดูเรื่องราวเหล่านั้นด้วยตัวเอง และหนึ่งในมีดทั้งหมดนี้มันมีอยู่เล่มหนึ่งที่เป็นเรื่องราวของเธอ และมันก็กำลังรอเธออยู่”

“ขนาดนั้นเลยหรือครับ” ผมพูดขณะที่กำลังลุกเดินจากโต๊ะเพื่อไปเลือก

แต่แล้วผมก็ยังไม่สามารถเลือกได้สักเล่ม ผมจึงเดินกลับมาที่โต๊ะตามเดิม

“เธอลองเดินไปดูอีกรอบหนึ่งสิ” เขาแนะนำ

“ครับ” ผมตอบ

ผมเดินไปจนสุดทาง แล้วก็วนกลับมาอีกหนึ่งรอบโดยกวาดสายตาไปทั่วๆ ในใจก็คิดว่าจะลองหยิบขึ้นมาสักเล่ม แต่ก็คิดว่าถ้ามันเลือกผม มันก็น่าจะมีอะไรบางอย่างที่ทำให้ผมอยากหยิบมันขึ้นมา ผมจินตนาการถึงฉากในหนังเรื่องแฮรี่ พ็อตเตอร์ ตอนที่แฮรี่กำลังเลือกไม้กายสิทธิ์ มันจะต้องมีสัญลักษณ์อะไรบางอย่างที่คนอื่นมองไม่เห็นที่ทำให้แฮรี่ต้องเลือกมัน แต่จนแล้วจนรอดผมก็ไม่เห็นอะไรอย่างที่ว่านั่นเลย ผมจึงเดินกลับมานั่งที่โต๊ะอีกครั้ง

“ไม่รู้จะเลือกเล่มไหนดีครับ มันสวยทุกเล่มเลย” ที่จริงผมยังไม่กล้าตัดสินใจมากกว่า

“ฉันรู้อยู่แล้วว่าเล่มไหนที่เป็นของเธอ ตอนที่ฉันตีมัน ฉันเห็นเรื่องราวของเธออย่างชัดเจน ฉันแค่จะพิสูจน์เท่านั้นว่าเธอจะเลือกมันหรือเปล่า” คลายเอินบอก

“โอ้โห! อย่างนี้ยิ่งทำให้ผมเลือกยากมากกว่าเดิมอีกนะครับ” ผมรู้สึกเหมือนถูกกดดัน

ผมตัดสินใจเดินไปดูอีกรอบขณะที่โคฮารุก็นั่งมองผมเหมือนจะเป็นกำลังใจให้ผมประสบความสำเร็จกับการเลือก

“มันไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไรหรอกค่ะทิม มันก็แค่ความรู้สึกว่าเธอถูกชะตากับเล่มไหนแค่นั้นเอง” เสียงของโคฮารุดังแทรกขึ้นมาระหว่างที่ผมกำลังพินิจดูแต่ละเล่มอยู่

พอโคฮารุพูดจบ ผมก็นึกขึ้นมาได้ว่ามันมีอยู่เล่มหนึ่งอยู่ตรงมุมด้านล่างทางซ้ายสุด มันเป็นอันที่ผมเห็นเป็นอันแรกตอนที่เดินเข้ามาในบ้านหลังนี้ แต่เพราะมันมีเล่มอื่นๆ ที่ดูสวยงามวิจิตรพิสดารมากกว่าเลยทำให้ผมไม่สนใจมันอีก

“ผมคิดว่าผมเจอมันแล้วนะครับ” ผมพูดพร้อมกับเดินย้อนกลับไปหามันทันที

ในบรรดามีดทั้งหมดที่อยู่บนชั้นวาง ทั้งด้ามและฝักต่างทำจากไม้เนื้อแข็งที่โชว์ลวดลายและสีสันของเนื้อไม้อย่างสวยสดงดงาม ซึ่งลายไม้ส่วนใหญ่ก็จะออกเป็นสีน้ำตาลบ้าง แดงบ้าง ดำอมเขียวบ้าง หรือบางอันก็เป็นสีเหลืองเข้มๆ สลับลายไม้สีน้ำตาล แต่สำหรับเล่มที่ผมเลือกนี้มันทำจากไม้สีดำสนิทแทบไม่เห็นลายไม้เลย ดูแล้วเหมือนกับพลาสติกสีดำด้านๆ มากกว่า ผมไม่รู้เหตุผลเหมือนกันว่าทำไมถึงรู้สึกถูกชะตากับมีดเล่มนี้ทั้งที่มันดูเรียบมากที่สุด ขนาดของมันทั้งด้ามและฝักยาวรวมกันน่าจะประมาณ 1 ฟุต ตัวใบมีดยาวประมาณ 9 นิ้ว ซึ่งสำหรับผมคิดว่ามันเหมาะมือกำลังดี ตัวมีดมีลักษณะโค้งเว้าลื่นไหล ไม่ใช่เป็นแบบตรงๆ

“ยินดีด้วยนะ” เสียงโคฮารุพูดเป็นคนแรก

“เล่มนี้ตรงตามที่คุณคิดไว้หรือเปล่าครับ” ผมรีบหันไปถามคลายเอินทันที

“อย่างที่ฉันบอกไปแล้ว เหล็กที่ฉันเลือกใช้ทำมีดทุกเล่มจะต้องมาจากแร่เหล็กที่ได้จากบ่อแร่พิเศษของฉันเท่านั้น แต่ในบรรดามีดทั้งหมดที่วางอยู่บนชั้นนี้มีอยู่เพียงแค่ 6 เล่มเท่านั้นที่ทำจากแร่เหล็กก้อนหนึ่ง ซึ่งมันเป็นก้อนแรกที่ปรากฏให้ฉันเห็นตอนที่เจอบ่อแร่แห่งนี้ ก่อนที่ฉันจะใช้แร่ที่ได้จากบ่อนี้มาทำมีดทั้งหมดในเวลาต่อมา ก้อนแร่ก้อนนี้มีขนาดใหญ่พอประมาณ เมื่อถลุงออกมาสามารถตีเป็นมีดได้ทั้งหมด 6 เล่มพอดี และ 1 ใน 6 เล่มนั้นก็คือมีดที่เธอถืออยู่ในมือนั่นแหละ” คลายเอินอธิบายเรื่องราวของมัน

“ว้าว!” ผมอุทาน

“และเวลาที่ฉันต้องการไม้สำหรับทำด้ามและฝัก ฉันจะต้องเดินทางเข้าไปในป่าโดยเลือกเฉพาะต้นไม้ที่ล้มกับพื้นหรือยืนต้นตายแล้ว ฉันจะเลือกตัดเอาแค่ส่วนที่เป็นแก่นของมัน โดยลอกไม้ส่วนที่เป็นเนื้อไม้ชั้นนอกออกและตัดเป็นท่อนๆ เพื่อความสะดวกในการขน แต่สำหรับไม้ที่ใช้ทำด้ามและฝักของมีดเล่มนี้ ฉันเจอมันลอยมาขณะที่ฉันกำลังดื่มน้ำจากลำธาร ขนาดของมันไม่เล็กไม่ใหญ่ เมื่อนำมาตัดทำเป็นด้ามและฝักแล้วก็สามารถทำได้เพียงแค่สองเล่มเท่านั้น มันเป็นไม้ชนิดหนึ่งที่โอกาสจะเจอนั้นมีน้อยมาก ฉันไม่เคยเจอต้นของมันในป่าแถบนี้ มันเป็นไม้ที่มีสีดำสนิทไม่มีลวดลายแสดงให้เห็นเลย ตั้งแต่ฉันทำมีดมาก็มีแค่สองเล่มนี้เท่านั้นที่ทำจากไม้สีดำสนิทแบบนี้ และที่เธอเลือกมาคือหนึ่งในสองเล่มนั้น”

“โอ้โฮ! สุดยอดเลยครับ” ผมรู้สึกประทับใจกับเรื่องราวของสิ่งที่อยู่ในมือผมขึ้นมาทันที ผมก้มลงพิจารณามันอีกครั้ง

มันเป็นมีดที่สวยงามจริงๆ และยิ่งเวลาที่ดึงมันออกมาจากฝัก ยิ่งทำให้ผมหลงใหลมันมากยิ่งขึ้น ใบมีดนั้นหนาและหนักกำลังดี ด้านข้างของใบมีดถูกขัดจนเป็นมันเงาวาววับราวกับกระจก ส่วนที่เป็นคมมีดถูกลับจนคมกริบ ที่จริงผมเป็นคนไม่นิยมของมีคม ไม่ชอบพกอาวุธ แต่มีดเล่มนี้ทำให้ผมหลงใหลในความประณีตของมันมากทีเดียว

“คุณยังไม่ได้ตอบผมเลยว่าผมเลือกถูกต้องตามที่คุณคิดไว้หรือเปล่า” ผมหันไปถามคลายเอินอีกครั้ง

“ให้โคฮารุเป็นคนตอบแล้วกัน” เขาพูดเสร็จก็หันไปทางโคฮารุ

โคฮารุยิ้มรับคำพูดของคลายเอิน แต่แทนที่เธอจะพูดอะไร เธอกลับดึงเอามีดเล่มที่เหน็บอยู่ที่เอวของเธอออกมา ที่ผ่านมาผมไม่ทันได้สนใจรายละเอียดของมีดเล่มนี้สักเท่าไหร่นักเพราะทั้งผ้ารัดเอวและเส้นเชือกที่พันห่อมันไว้จนเกือบจะมิดชิด แต่เมื่อเธอแกะเชือกผ้าที่ห่อมันไว้ออกมา ผมเพิ่งรู้ว่าฝักและด้ามของมันเป็นไม้สีดำสนิทเหมือนกับของผมราวกับเป็นคู่แฝด ทั้งรูปร่างรูปทรงก็แทบจะเป็นแบบเดียวกัน จะต่างกันก็ตรงที่มีดของโคฮารุนั้นเล็กกว่านิดหน่อยเท่านั้น

“เฮ้ย!” ผมอุทานออกมาด้วยความแปลกใจ

“อย่าบอกนะครับว่า ไม้สีดำที่คุณเอามาทำมีดได้แค่สองเล่มนั้น อีกเล่มหนึ่งคือเล่มนี้” ผมเชื่อมโยงความคิด

“ไม่ผิดหรอก ก็ฉันบอกแล้วไงว่าฉันไม่เคยทำไม้สีดำอีกเลย” เขาบอก

“และที่แน่ๆ โคฮารุก็เป็นคนเลือกมันเองเมื่อตอนที่เธอมีอายุได้ 12 ขวบ” เขาเสริม

“แสดงว่าคุณทำมีดสองเล่มนี้มาเกือบ 20 ปีแล้วหรือครับ” ผมคำนวณจากอายุของโคฮารุที่ตอนนี้เธออายุ 30 ปีแล้ว

“ไม่ใช่แค่ 20 ปี เท่าที่จำได้ มีดสองเล่มนี้ฉันตีมันขึ้นมาไม่ต่ำกว่า 300 ปีแล้ว”

“หนูไม่เคยรู้มาก่อนเลยนะคะว่ามีดเล่มนี้ถูกทำขึ้นมานานขนาดนั้น” โคฮารุก็แปลกใจเหมือนกัน

“ผมรู้แล้วครับว่ามีดเล่มนี้แหละคือเล่มที่คุณเลือกไว้ให้ผม แต่ทำไมมันถึงได้บังเอิญขนาดนี้นะ” ผมตั้งข้อสังเกต

“ไม่ใช่ที่ฉันเลือก เธอต่างหากที่เลือกมัน ส่วนฉันนั้นเป็นแค่ผู้สังเกตการณ์และคอยเฝ้าดูภาพฉายที่มันจะเกิดขึ้นเท่านั้น” เขาพูด

“ระหว่างที่ฉันตีมันอยู่ ฉันเห็นเรื่องราวของเธออย่างชัดเจน ฉันแค่จะพิสูจน์เท่านั้นว่าเธอจะเลือกมันหรือเปล่า” คลายเอินบอก

“โอ้โห! อย่างนี้ยิ่งทำให้ผมเลือกยากมากกว่าเดิมอีกนะครับ” ผมรู้สึกเหมือนถูกกดดัน

“ระหว่างที่ฉันตีมันอยู่ ฉันเห็นเรื่องราวของเธออย่างชัดเจน ฉันแค่จะพิสูจน์เท่านั้นว่าเธอจะเลือกมันหรือเปล่า” คลายเอินบอก

“ระหว่างที่ฉันตีมันอยู่ ฉันเห็นเรื่องราวของเธออย่างชัดเจน ฉันแทบจะอดตื่นเต้นไม่ได้ที่จะได้เห็นเรื่องราวที่จะเกิดขึ้นในวันนี้ เรื่องราวของมันได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว และฉันก็ดีใจที่วัตถุสองชิ้นนี้เป็นสื่อกลางให้ฉันเป็นส่วนหนึ่งของเรื่องราวทั้งหมดระหว่างเธอกับหลานสาวของฉัน” คลายเอินพูด

“ผมไม่อยากเชื่อเลยว่าเรื่องราวทั้งหมดนี้มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ” ผมกึ่งพูดกึ่งพึมพำ

“เธอจะคิดอย่างไรก็ตาม ฉันไม่มีความเห็นใดๆ แต่สำหรับฉัน ฉันรู้สึกสนุกและตื่นเต้นเสมอที่ภาพของเรื่องราวเหล่านี้ได้ปรากฏขึ้นตามที่ฉันเคยเห็นมันในความคิด ฉันมีเรื่องราวมากมายเป็นร้อยเป็นพันเรื่องที่ผ่านเข้ามา และสิ่งนี้นี่เองที่ทำให้ฉันไม่รู้สึกเบื่อหน่ายกับงานที่ฉันทำเลย” คลายเอินอธิบาย