๔๓. เรื่องประหลาด

“ฟังดูก็น่าสนุกนะครับ ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆ” ผมพูด

“คุณมีเรื่องไหนที่ประทับใจมากที่สุดบ้างครับ” ผมถาม

“เรื่องที่ฉันรู้สึกประทับใจมากที่สุดก็ต้องเป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับตัวฉัน และเรื่องที่เกี่ยวข้องกับฉันเรื่องนี้มันก็เกี่ยวข้องกับตัวเธอด้วย” เขาเกริ่น

“ฮ้า! เกี่ยวกับผมด้วย ทำไมถึงไปเกี่ยวกันได้ล่ะครับ”

“วันหนึ่งขณะที่ฉันกำลังเตรียมเหล็กที่พร้อมจะใช้ตีมีดขึ้นมาใหม่หนึ่งแท่ง พอฉันหยิบเหล็กแท่งนั้นขึ้นมา ฉันก็เห็นภาพลูกไฟขนาดใหญ่สว่างจ้าปรากฏขึ้นในมโนจิต ฉันตกใจจนต้องรีบวางมันลง ฉันคิดทบทวนว่ามันคืออะไรกันแน่ แต่ก็ไม่ได้รับคำตอบใดๆ ด้วยความใคร่รู้ว่ามันจะเป็นอย่างไร ฉันจึงหยิบมันขึ้นมาทำงานต่อ ตลอดเวลาของการทำงานกับเหล็กท่อนนั้นตั้งแต่เผาไฟ ตีให้เข้ารูป ขัดแต่ง และลับจนคม ฉันเห็นแต่ภาพความชั่วร้าย การฆ่า ความโหดเหี้ยม เสียงกรีดร้อง เสียงระเบิดดังกึกก้อง และเสียงเครื่องจักรกล ฉันรู้สึกทรมานกับการทำมีดเล่มนี้มากเพราะมันรู้สึกหดหู่เศร้าหมองอย่างบอกไม่ถูก ฉันอดทนทำมันจนเสร็จในกระบวนการทำตัวมีด ซึ่งกว่าจะเสร็จก็ทำเอาฉันอ่อนเพลียจนหลับเป็นตายในคืนวันนั้น”

“เช้าวันรุ่งขึ้นฉันยังรู้สึกขยาดกับภาพที่เห็นเมื่อวาน ฉันชั่งใจอยู่นานว่าจะทำมีดเล่มนี้ต่อในกระบวนการทำด้ามและฝักหรือไม่ แต่ด้วยความอยากรู้ว่าเหตุการณ์มันจะเป็นอย่างไรต่อไป ฉันจึงตัดสินใจเดินไปที่กองไม้ที่สะสมไว้ และเหลือบไปเห็นไม้อยู่ท่อนหนึ่งที่คิดว่าน่าจะเหมาะสมกับมีดเล่มนี้ แต่ทันทีที่ฉันหยิบไม้ชิ้นนั้นขึ้นมา ฉันกลับรู้สึกมีความสุขและปิติยินดีอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน มันไม่เหมือนกับภาพแห่งความสุขของคนอื่นที่ฉันเคยสัมผัส ซึ่งก็แค่รู้ว่าเขามีความสุขกัน แต่สำหรับความสุขที่เกิดกับฉันในครั้งนี้ราวกับว่ามันเป็นของฉันเอง ในระหว่างที่ตัดแต่งไม้ชิ้นนั้นให้เข้ากับตัวมีด ฉันเห็นภาพของเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ หน้าตาน่ารักน่าเอ็นดู วิ่งเล่นอยู่ในทุ่งหญ้าอย่างมีความสุข ตลอดเวลาที่ทำมัน ฉันได้ยินแต่เสียงหัวเราะจนฉันทำไปยิ้มไป ตรงกันข้ามกับความรู้สึกของเมื่อวานราวฟ้ากับดิน หลังจากที่ทำจนเสร็จสมบูรณ์ฉันก็มาทบทวนเพื่อปะติดปะต่อเรื่องราวว่ามันคืออะไรกันแน่ โดยปรกติมีดทุกเล่มฉันพอจะเดาออกว่าเรื่องราวของมันจะเริ่มต้นอย่างไร ดำเนินอย่างไร และจบอย่างไร แต่สำหรับเรื่องนี้มันทำให้ฉันสับสน ไม่สามารถจับต้นชนปลายได้ เพราะไม่เข้าใจว่าเรื่องสองเรื่องที่มีความขัดแย้งกันอย่างสุดขั้วนี้มันจะเข้ากันได้อย่างไร”

“เวลาผ่านไปหลายร้อยปี วันหนึ่งฉันก็ได้ข่าวเกี่ยวกับคนคนหนึ่งที่เข้ามายังดาวโลกของเราด้วยวิธีการพิเศษคล้ายกับเธอ แต่เขาเข้ามาพร้อมกับยานบินของเขาและจะมาดำรงชีวิตอยู่ในเขตเมืองของเรา เวลานั้นฉันไม่ได้สนใจอะไรมากนัก แค่รับรู้ว่าเขาเข้ามา และฉันก็ไม่มีภารกิจที่ได้รับมอบหมายโดยตรงกับเขา”

“จนกระทั่งวันหนึ่งเขาคนนั้นได้เดินทางมาพบฉัน วันที่เราเจอกัน ฉันให้เขาเลือกมีดที่ทำไว้ แล้วฉันก็ต้องแปลกใจเมื่อเขาเลือกมีดปริศนาเล่มนั้น และเมื่อฉันใช้กระแสจิตสำรวจเข้าไปในความทรงจำของเขา ฉันก็รู้ทันทีว่าทำไมฉันถึงเห็นภาพแห่งการทำลายล้าง การฆ่า และเสียงของเครื่องจักร ฉันค้นพบเรื่องราวที่ฉันสงสัยมานานหลายศตวรรษ เขาเคยเป็นทหารที่ร่วมอยู่ในสงครามแห่งการทำลายล้างครั้งสำคัญของดาวโลกไกอา แต่ด้วยการกำหนดจากรูปธรรมชั้นสูงจึงทำให้เขาสามารถออกจากสถานการณ์ที่เป็นประวัติศาสตร์นั้นมาก่อน”

“แต่ฉันก็ยังสงสัยต่อว่า แล้วภาพแห่งความสุข ความรู้สึกปิติยินดีที่ฉันเห็นในช่วงที่ทำด้ามกับฝักนั้นล่ะคืออะไร ฉันจึงสำรวจถึงเหตุการณ์ในอนาคตของเขา และฉันก็เข้าใจทุกอย่าง เขาคนนั้นแท้ที่จริงก็คือคู่รักของลูกสาวฉัน และเรื่องที่น่ายินดีที่สุดคือเขาเป็นผู้ที่ให้กำเนิดหลานสาวตัวน้อยๆ แก่ฉัน นั่นก็คือโคฮารุที่นั่งอยู่ข้างๆ เธอ”

“และเรื่องราวของโคฮารุ หลานสาวสุดที่รักคนเดียวของฉัน ก็คือเรื่องราวที่เกี่ยวข้องกับเธอ” เขาสรุป