“เห็นไหมล่ะ… ไม่ยากเลยใช่ไหมล่ะ ลองหากลีบที่สามต่อเลย” เธอให้กำลังใจ

“อืม… ถ้าให้เดานะครับ อีกสองกลีบจะต้องอยู่มุมบนทั้งซ้ายและขวา ตรงกันข้ามกับมุมล่างนี้แน่นอนครับ” พอพูดจบผมก็มุ่งไปยังกลีบที่คาดการณ์ไว้ทันที แต่พอนับจำนวนแท่งผลึกแล้ว กลับไม่เป็นอย่างที่คาดคิด ผมนับได้ 14 แท่งและพอไปนับอีกกลีบที่อยู่อีกด้านหนึ่งก็มี 14 แท่งเหมือนกัน

“ไม่ใช่ครับ” ผมรายงานความผิดพลาด

“ลองดูสิว่ามันน่าจะอยู่ตำแหน่งไหนได้อีก” เธอเสนอ

“ถ้ามันไม่ใช่แนวดิ่งก็อาจจะเป็นแนวนอนครับ”ผมประเมิน

“ลองดู”

ตรงแนวระนาบระหว่างกลีบทั้งสองกลีบ ที่เจอตอนแรกในตำแหน่งซ้ายและขวา ผมจึงไม่รีรอที่จะนับในกลีบเหล่านั้นทันที

“ 7, 8, 9, 10 เจอแล้วครับ แสดงว่าอีกกลีบต้องอยู่ในช่วงที่ซ้อนทับของอีกวงกลมแน่นอน เพราะมันเป็นระนาบเดียวกัน” ผมมั่นใจ และมันก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ ผมเจออีกสองกลีบซึ่งอยู่ในระนาบเดียวกัน เท่ากับตอนนี้ผมเจอทั้งหมด 4 กลีบแล้ว

“คราวนี้เหลือกลีบสุดท้าย เพราะมันมีทั้งหมด 5 ตำแหน่ง” หล่อนพูด

“อันนี้ยากครับ ผมไม่รู้จะเอาหลักการอะไรมาประเมินว่ามันอยู่ตรงไหนเลยครับ” ผมพูด

“ฉันขอบอกเธอว่า อีกหนึ่งกลีบที่เหลือนี้จะเป็นจุดที่สร้างให้เกิดรูปเรขาคณิตอีกรูปหนึ่ง ที่ซ้อนทับรูปหกเหลี่ยมนี้อยู่อย่างสมมาตร” ภาสุธาบอกใบ้

“อืม…4 กลีบเรียงเป็นแนวนอนด้านล่างแบบนี้ ถ้าจะให้เกิดรูปเรขาคณิตแบบสมมาตรจากการเพิ่มจุดเพียงจุดเดียว ก็ต้องเป็น…จุดบนสุดของหกเหลี่ยมนี้ใช่ไหมครับ” ผมเสนอวิธีคิด

“ก็ลองดู” หล่อนตอบ

จากนั้นผมก็นับแท่งผลึกคริสตัลในกลีบที่หมายตาไว้ก็พบว่าใช่จริงๆ

“เย้…เจอครบ 5 กลีบแล้วครับ และมันก็ปรากฏเป็นรูปสามเหลี่ยมที่สมมาตรกับหกเหลี่ยมนี้พอดีเลย” ผมรีบบอกอย่างตื่นเต้น

“ยินดีด้วยนะ แท่งผลึกแห่งความทรงจำของเธอคือหนึ่งในห้ากลีบนี้แหละ” เธอเฉลย

“แล้วกลีบไหนที่เป็นของผมล่ะครับ” ผมถามทันที

“เธอต้องค้นหามันด้วยตนเอง” เธอตอบ

“ทำไมไม่บอกผมตรงๆ ไปเลยล่ะครับ ผมอยากรู้เรื่องราวของผมจะแย่อยู่แล้ว” ผมถามและแสดงความรู้สึก

“อนาคตเธอจะต้องเจอกับปริศนาอะไรต่อมิอะไรอีกมากมาย เพื่อที่เธอจะได้อธิบายให้กับผู้คนได้ นี่ถือว่าเป็นบทเรียนง่ายๆ สำหรับเธอ ถ้าเธอไขมันไม่ได้ อย่าเพิ่งริอ่านไปไขปริศนาอื่น ๆ เลย” เธอพูดทำนองสั่งสอน

“ได้ครับๆ… ที่จริงมันก็เหลือแค่นิดเดียวแล้ว” ผมพูด

“กติกาคือห้ามเข้าไปแตะต้องแท่งคริสตัลเหล่านี้เด็ดขาด เพราะถ้าแตะ เธอจะรู้ทันทีว่าเป็นของใคร แล้วถ้าไม่ใช่ของตนเองมันจะเป็นการละเมิด อันดับแรกขอให้เธอหาให้ได้ก่อนว่า กลีบของเธออยู่ในกลีบไหน เมื่อหาเจอแล้ว ค่อยหาอีกทีว่า หนึ่งในแท่งเหล่านั้น แท่งไหนคือของเธอ” ภาสุธาบอกกติกา

“แล้วผมจะเริ่มต้นค้นหาอย่างไรดี” ผมพึมพำกับตัวเอง

“ลองเลิกใช้ความคิดดูสิ” เขาเสนอ

“ไม่ใช้ความคิด…แล้วใช้อะไรแทนล่ะครับ” ผมถาม

“ใช้ความรู้สึก” เขาตอบสั้นๆ

“ใช้ความรู้สึกอย่างไรหนอ…” ผมถามตัวเอง

“ความรู้สึกแรกที่เกิดกับเธอหลังจากที่ตั้งคำถาม ก่อนที่เธอจะใช้ความคิด” เสียงท่านโภเชดังจากข้างๆ หู

“เอาอย่างนั้นเหรอครับ… งั้นผมลองตั้งคำถามเลยนะครับ กลีบไหนคือของฉัน” ผมถามตรงๆ เพื่อรวบรัดไปเลย

หลังจากตั้งคำถามจบ ผมก็ลองจับความรู้สึกที่ผุดขึ้นในใจ ความรู้สึกแรกมันบอกว่า อันที่มาหลังสุดคือของเธอ

“ความรู้สึกผมบอกว่ามันคือกลีบบนสุด ถูกต้องไหมครับ” ผมถามกับทั้งสองท่าน

“ฉันจะไม่บอกว่าถูกหรือไม่ถูกนะ เธอค้นหาต่อไปโดยใช้วิธีเดิมดู” เธอพูดต่อ

“เดี๋ยวก่อนครับ ผมขอถามแทรกตรงนี้ได้ไหมครับ ความรู้สึกมาจากไหนครับ” ผมสงสัย

“เธอลืมไปแล้วหรือว่า เธอมีจิตวิญญาณที่เป็นตัวตนแก่นแท้ หรือจิตที่มีคุณสมบัติเดียวกับพระเจ้าอยู่ในกายของเธอ” ท่านโภเชตอบ

“แล้วทำไมเขาถึงไม่ค่อยสื่อสารกับผมเลยล่ะครับ” ผมถาม

“ไม่ใช่ว่าเขาไม่สื่อสารกับเธอ เธอไม่สื่อสารกับเขาต่างหาก ปรกติเธอมักจะตั้งคำถามกับคนอื่นมากกว่า โดยลืมไปว่าที่จริงเธอก็มีที่ปรึกษาประจำตัวอยู่” ท่านโภเชตอบ

“อย่างนี้ถ้าผมมีปัญหาอะไรผมก็ถามเขาเลยสิครับ ไม่ต้องถามพวกท่าน” ผมถามต่อ

“ใช่…แต่การจะได้คำตอบ เธอจะต้องมีศักยภาพและคุณสมบัติเพียงพอในการรับสารที่เขาส่งมาด้วย ซึ่งภาษาที่จิตวิญญาณภายในตอบกลับมานั้น จะเป็นความรู้สึกอย่างที่ฉันบอกไปแล้ว แต่ส่วนใหญ่พวกเธอจะไม่ค่อยสนใจมันหรอก เพราะความรู้สึกที่เกิดจากความคิด ที่มาจากช่องทางสัมผัสทั้งห้า มันกลบความรู้สึกที่บางเบานี้จนหมด” ท่านโภเชตอบ

“แล้วทำไมไม่เคยมีใครสอนวิธีการแบบนี้กันล่ะครับ” ผมถาม

“ฉันว่ามันต้องมีเหตุผลของมัน แต่ที่แน่ ๆเธอต้องรู้จักแยกแยะก่อนว่าความรู้สึกนี้มีกี่แบบ แบบที่ 1. ความรู้สึกที่เกิดจากความต้องการเอาหรือต้องการทำเพื่อตัวเอง และ 2. ความรู้สึกที่เกิดจากความต้องการให้ การขยายออกหรือการทำเพื่อผู้อื่น บางครั้งถ้าไม่ฝึกแยกแยะให้ดี มันก็จะเสี่ยงต่อการตัดสินใจที่ผิดพลาด” ท่านโภเชตอบ

“งั้น ความรู้สึกที่เกิดกับผมเมื่อสักครู่ก็เชื่อถือไม่ได้นะสิครับ เพราะผมถามด้วยความต้องการของตัวเอง” ผมถาม

“ในกรณีของเธอ ถึงแม้ว่าเธอจะตั้งคำถามนี้เพื่อตัวเอง แต่เธอมีเจตจำนงใหญ่ครอบอยู่ ซึ่งเจตจำนงใหญ่มันประกอบขึ้นจากความรักความปรารถนาดีที่มีต่อโลกและเพื่อนมนุษย์ทุกคน มันจะมีพลังงานแผ่ซ่านไปในทุกๆ ความรู้สึก ทุกๆ การกระทำของเธอจนกลายเป็นเนื้อเดียวกัน จิตวิญญาณภายในเขารู้ดีว่ามีอะไรแอบแฝงหรือเปล่า ในทางกลับกัน หากมีการตั้งคำถามโดยที่คนภายนอกอาจจะเห็นว่าเป็นคำถามที่ทำเพื่อผู้อื่น แต่ที่จริงมีเจตจำนงใหญ่ที่ทำเพื่อตัวเองแอบแฝงอยู่ ความรู้สึกที่เป็นคำตอบมันจะสลับขั้วกันอยู่ดี เธอพอเข้าใจไหม” ท่านโภเชขยายความ

“พอเข้าใจครับ” ผมตอบ

“เอ้า…เหลือขั้นสุดท้ายแล้ว จะได้รู้เสียทีว่า ผลึกแห่งความทรงจำแท่งไหนเป็นของเธอ” เสียงของภาสุธาก้องขึ้นในหัว

“ได้ครับๆ…” ผมตอบสนองกับความคิดเธอทันที

“ตอนนี้ข้อสรุปที่ได้คือ เวลานี้เธอเองก็ยังไม่แน่ใจว่าใช่หรือไม่นั้น คือกลีบที่อยู่บนสุดเป็นตำแหน่งที่ตั้งแท่งคริสตัลแห่งความทรงจำของเธอ แล้วปัญหาถัดมาคือมันมีตั้ง 10 แท่ง เธอจะรู้ได้อย่างไรว่าแท่งไหน” ภาสุธาตั้งประเด็นถาม

“นั่นสิครับ ผมจะลองใช้วิธีเดิมดูนะครับ” ผมถาม

หลังจากนั้นผมก็ลองตั้งคำถามกับตัวเองว่า “แท่งไหนคือแท่งความทรงจำของฉัน”

พอสิ้นสุดคำถามความรู้สึกแรกก็ผุดขึ้นมาทันทีคือ “ให้ลองย้อนกลับไปดูทั้งสี่กลีบก่อนว่า มีอะไรที่เหมือนกัน”

พอได้คำตอบ ผมรีบย้อนกลับไปดูทั้งสี่กลีบที่อยู่ด้านล่างทันที ผมพินิจทีละกลีบๆ ซึ่งทุกกลีบก็มีความแตกต่างกันค่อนข้างชัดเจน มีทั้งแท่งเล็กแท่งใหญ่ปะปนกัน ตอนแรกผมคิดว่าแต่ละกลีบอาจจะมีแท่งใหญ่ที่สุดอยู่เพียงหนึ่งเดียวเหมือนๆ กัน แต่พอดูจริงๆ บางกลีบมีแท่งใหญ่ถึงสองแท่ง แล้วลำดับที่ตั้งของมันก็แตกต่างกันด้วย กลีบที่หนึ่งอยู่ตำแหน่งที่ 7 กลีบที่สองอยู่ตำแหน่งที่ 2 กลีบที่สามอยู่ตำแหน่งที่ 9 ส่วนกลีบสุดท้ายมีสองแท่ง อยู่ตำแหน่งที่ 2 กับ 8

“ไม่เห็นมีรูปแบบอะไรที่เหมือนกันเลย” ผมตั้งคำถามกับตนเองอีกครั้ง

“แล้วขนาดที่รองลงมาล่ะ” ความรู้สึกผุดขึ้น

“จริงสิ ยังไม่ได้ดูเลย” ผมคิดในใจ

คราวนี้พอมาดูแท่งที่มีขนาดเล็กลงมาหน่อย ปรากฏว่ามีตำแหน่งที่ซ้ำกันคือตำแหน่งที่ 5 และที่พิเศษกว่านั้นคือ ปรกติทุกแท่งจะมีหกเหลี่ยม แต่แท่งเหล่านี้กลับมีเก้าเหลี่ยม และพอผมไปดูกลีบที่สันนิษฐานว่าเป็นกลีบของผม ในตำแหน่งที่ 5 ก็มีเก้าเหลี่ยมแบบนี้เหมือนกัน

“ผมคิดว่าผมเจอแล้วครับ” ผมพูดกับท่านโภเชและภาสุธา

“ฉันขอแสดงความยินดีด้วยนะ เธอแน่ใจมากแค่ไหนว่าใช่” ภาสุธาถาม

“คิดว่าร้อยเปอร์เซ็นต์ครับ” ผมตอบ

“ถ้าเธอมั่นใจขนาดนั้น ฉันก็จะอนุญาตให้เธอสัมผัสกับมันได้” ภาสุธาตอบ